Zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności w postępowaniu karnym wykonawczym
Sierpień 27, 2013
Odpowiedzialność materialna rodziców za szkody wyrządzone przez dziecko - Kancelaria Adwokacka Ius Cogens Toruń
Odpowiedzialność rodziców za szkody wyrządzone przez dziecko
Wrzesień 18, 2013

Podstawowe błędy w decyzjach wymierzających opłatę planistyczną

Gminy poszukując dodatkowych źródeł dochodu coraz częściej sięgają po instrument z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli tzw. opłaty planistyczne. Wskazana ustawa pozwala na wymierzenie opłaty w sytuacji, gdy w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wzrośnie wartość nieruchomości, zaś właściciel sprzeda ją innemu podmiotowi w ciągu 5 lat od dnia, w którym plan zaczął obowiązywać. Problematyka dotycząca opłat planistycznych jest jednak na tyle szeroka, że nie jest możliwe jej wyczerpanie w tak krótkim artykule. Z tego względu postanowiłem wskazać podstawowe błędy w decyzjach wymierzających opłatę planistyczną.

Jednym z nagminnych i kardynalnych błędów popełnianych przez organy administracji w decyzjach wymierzających opłatę planistyczną jest:

  • wskazywanie terminu, do którego należy ją,
  • a także naliczanie odsetek ustawowych w razie jej nieterminowego wniesienia.

Błąd ten wynika przede wszystkim, z faktu, iż do opłat planistycznych nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.

W decyzji wymierzającej opłatę planistyczną nie może zostać określony termin jej uiszczenia ani obowiązek zapłaty odsetek

Przepisy ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.) stosuje się do zobowiązań podatkowych, tymczasem renta (opłata) planistyczna nie jest podatkiem, choć ma pewne podobne cechy. W utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych podkreśla się, że opłata planistyczna wnoszona na rzecz gminy jest dochodem szczególnego rodzaju, wymienianym obok podatków i opłat w art. 54 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zm.).

Wprawdzie renta planistyczna, podobnie jak podatek jest świadczeniem publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym i bezzwrotnym na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, ale podstawą do jej nałożenia nie jest ustawa podatkowa.

Obowiązek uiszczenia opłaty planistycznej wynika bowiem z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, której nie można w żaden sposób uznać za ustawę podatkową. Skoro zatem, ustawodawca wyraźnie nie wskazał, iż opłata planistyczna jest podatkiem to nie można takiego zaszeregowania domniemywać, a tym samym stosować do niej przepisów Ordynacji podatkowej. Taki właśnie tok rozumowania zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt: OSK 520/04.

Naturalną konsekwencją tej wykładni przepisów jest inny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt: II OSK 606/11, w którym stwierdzono, że:

Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717 ze zm.) dotyczące opłaty planistycznej nie dają podstawy do orzekania w przedmiocie terminu do uiszczenia opłaty ani też o obowiązku zapłaty odsetek ustawowych w razie naruszenia tego terminu.

Odmienne rozstrzygnięcie w decyzji administracyjnej stanowi błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, a co za tym idzie również podstawę do uchylenia decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze lub sąd administracyjny.

fot. sxc.hu

Piotr Konieckiewicz
Piotr Konieckiewicz
Łączy swoją pasję do prawa z praktyką zawodową. Większość artykułów napisanych na blogu ma swoje źródło w realnych problemach, z którymi przyszło mu się mierzyć. Wolne chwile poświęca na tropienie ciekawostek i absurdów związanych z prawem, zwiedzanie bliższej i dalszej okolicy, fotografowanie, gry komputerowe oraz literaturę historyczną i przygodową.